Hoi, ik ben Jordi

Ik, in kaartjes (draai ze om)

Als je tot hier bent gekomen, is het tijd om mezelf voor te stellen. En jezelf goed voorstellen is lastig: we zijn mensen, geen README van drie regels. Maar ik probeer het.

Ik ben iemand die zijn hele leven nadenkt over persoonlijke groei (ja, zo eentje). Ik geloof dat iedereen een doel heeft en dat, als je het vindt, de stukken vanzelf op hun plek beginnen te vallen. Als je er juist van weg drijft, stuurt het leven je hindernissen alsof iemand bug-tickets opent zodat je je koers nakijkt.

Ik kom uit de horeca: vele jaren achter een bar en daarna als trainer bij Cafès Novell —het werk waar ik het meest van genoot en dat ik nog steeds erg mis—, de hele dag praten met en mensen begeleiden. Communicatie was altijd mijn superkracht. Wat ik niet wist, was dat emoties mijn grote «TODO: fix later» waren.

Midden in de pandemie —de tijd van het virus, 2020–2021— besloot ik mezelf opnieuw uit te vinden en begon ik programmeren te studeren aan de UOC. Ik zocht stabiliteit, een toekomst en de mogelijkheid om thuis te werken voor het geval de wereld weer op slot zou gaan.

En juist daar, toen ik begon te programmeren, gebeurde wat niet in het plan stond: ik begon dingen in mijn lichaam te voelen die ik niet eens kon benoemen. Emoties. Ze waren er natuurlijk altijd al, maar het was de eerste keer dat ik stilstond om me af te vragen wat ik in vredesnaam voelde. Let op: het waren niet de aangename.

Paniek, zenuwen, angst en stress trokken bij me in en maakten het zich gemakkelijk, zoals dat tabblad waarvan je zweert dat je het gaat sluiten en dat weken later nog openstaat. Een jaar later scheidde ik van mijn ex-partner en moeder van mijn zoon, en dat deed het hele systeem overlopen. Mijn leven werd een achtbaan met het bordje «buiten dienst» knipperend.

Het laatste jaar was een van de zwaarste: tegelijk werken en studeren, alles dragen, constante druk. Een van de slechtste jaren van mijn leven. En, paradoxaal genoeg, ook een van de belangrijkste: ik rondde mijn studie af en er kwam wat als een enorm cadeau voelde, een kans als programmeur bij Lutx Corporació, dat me in plaats van als stagiair meteen in dienst nam. Ik zal hen altijd dankbaar zijn voor het vertrouwen, het geduld en de volharding.

Drie jaar lang leefde ik daar met veel emoties, veel vragen en een steeds duidelijkere behoefte om te begrijpen wat me was overkomen. En dankzij mijn YouTube-kanaal —waar mensen me schreven om te vragen of programmeren studeren de moeite waard was— zag ik één ding helder: dit alles had een betekenis nodig. Daaruit ontstond EmotionsDev.

Het ontstond op de dag dat ik me realiseerde dat ik probeerde te begrijpen wat ik voelde met de enige gereedschappen die ik bij de hand had. En die kwamen toevallig uit de technische wereld.

Hier scheid ik technologie en emoties niet, want voor mij waren ze dat nooit. Ik gebruik programmeren, systemen en logica als een taal om dingen uit te leggen die je normaal alleen abstract vertelt en die eindigen als mooie kalenderspreuken. Een oneindige lus is piekeren. Een try/catch is accepteren dat iets mis kan gaan. Loslaten is een goede garbage collector hebben.

Ik schrijf niet om lessen te geven of om je te vertellen hoe je je zou moeten voelen (ik heb genoeg aan het mijne). Ik schrijf om te delen wat ik heb meegemaakt en al struikelend heb geleerd, vertaald naar een taal die mij hielp mezelf te begrijpen. Zonder haast, zonder poeha en zonder je iets wonderbaarlijks te verkopen.

Mijn emotionele stack

Is deze plek iets voor jou?

Heb je gelachen of raakte het je? Deel EmotionsDev

Als je denkt dat het iemand kan helpen (of een glimlach kan bezorgen), is het delen het mooiste cadeau voor het project.

Wil je meer van mij? (op eigen risico)

Op YouTube vertel ik mijn leven zonder filters. En als je een podium hebt —school, bedrijf, podcast…— voel je je misschien geroepen om me uit te nodigen en hebben we het allemaal leuk.