Wanneer controle een illusie is
Beste lezer, als je hier bent en deze woorden leest, is het misschien uit pure nieuwsgierigheid of omdat je in een situatie zit die je uitschakelt. Het belangrijkste wat ik je kan vertellen is: het is oké, je bent niet alleen en ik wil dat je je begeleid voelt.
Op een bepaald moment in mijn leven had ik het gevoel dat ik de controle verloor, dat niets meer in mijn handen lag. Ik had geen kracht meer om te handelen, ik twijfelde of het juiste was om een hoofdstuk te sluiten of dat ik harder moest proberen de problemen op te lossen. Dat putte me nog meer uit, en er bovenop zien dat ik volledig alleen in de boot zat en dat wat ik dacht dat me gezelschap hield simpelweg een illusie was.
Ik voer door stroomversnellingen waar je steeds rotsen ziet naderen en ze op het nippertje ontwijkt. Dat was het gevoel dat ik had: rotsen zien aankomen, mijn boot zien raken, zo goed mogelijk roeien, proberen alle gaten te dichten die maar bleven ontstaan en de boot zien zinken zonder iets te kunnen doen… en niet eens de kracht hebben om uit de boot te stappen en te beginnen zwemmen. Het is dat gevoel van geen controle te hebben over absoluut niets in je leven.
De onzekerheid die je omhelst
Maar dat, wat zich vertaalt in constante angst die je niet kwijtraakt met roken of pillen, waarbij je moeite hebt om te slapen en midden in de nacht wakker wordt met je hart bonkend, waarbij je bang bent om welke beslissing dan ook te nemen en je weet dat niemand die voor jou kan nemen, waarbij je vrienden je duizend dingen kunnen vertellen en je toch geen kracht hebt om ook maar iets te doen…
Het is het moment waarop de onzekerheid je omhelst zonder los te laten en je al elke uitweg bent kwijtgeraakt… Het is op dat moment dat je moet beslissen los te laten, niets te controleren, jezelf in handen te geven van het leven, het Universum, God, je innerlijke zelf, je levenskracht, je ziel… Van alles wat bestaat en wat je hebt en wat je op dit moment niet kunt zien.
Het reddingsbevel: Mezelf in hun handen leggen
Ik vertel je wat ik deed en meer dan eens heb gedaan wanneer ik de controle volledig kwijt was. Ik zeg:
«Universum, God, ik leg mezelf in jullie handen. Ik weet dat jullie weten wat er gedaan moet worden en op dit moment heb ik geen kracht meer. Ik heb jullie nodig om me uit deze situatie te helpen en de dingen gemakkelijk te maken zodat dit gebeurt. Ik heb geen kracht, ik voel me niet in staat, ik kan het niet, op dit moment heb ik deze mogelijkheid niet, daarom vraag ik jullie, die de kracht zijn, degenen die me altijd hebben geholpen en altijd aan mijn zijde zijn geweest, vanuit het diepste van mijn hart en met alle liefde die ik heb, om te doen wat jullie moeten doen. Jullie weten al dat ik altijd voor jullie pad kies, of ik het nu leuk vind of niet, en ik wil jullie hier op Aarde dienen en deel van jullie zijn. Jullie kennen mijn pad en mijn doel, ik laat me door jullie leiden. Dank je.»
Zoals je ziet is het een bijzonder ding, maar altijd, en als ik zeg altijd, heeft het voor mij gewerkt. Beste persoon die dit leest, ik wil je gewoon laten weten dat ik je nu zo graag zou willen omhelzen.
Hoe weet je of je echt in deze Fase 0 zit?
Als je je herkende in wat ik je eerder vertelde, is het heel waarschijnlijk dat je controlepaneel je waarschuwingssignalen stuurt die je niet langer kunt negeren. Het is niet dat je kapot bent, het is dat je systeem je waarschuwt dat de boot niet meer kan hebben.
Dit zijn de meest voorkomende systeemfouten die ik in deze fase voelde:
- Totale verzadiging: Je hebt zo veel «tabbladen» open in je hoofd (problemen, angsten, twijfels over of je door moet gaan of niet…) dat je zelfs geen eenvoudige beslissing kunt nemen. Je processor staat op 100% en komt niet vooruit.
- Je wordt wakker zonder batterij: Hoeveel uur je ook slaapt. Je wordt moe wakker, alsof je 's nachts geen energie hebt opgedaan. De uitputting is mentaal én fysiek.
- Alarmsensor die overal op afgaat: Elk klein dingetje — een berichtje, een bord dat breekt of een onnozel commentaar — roept een buitensporige reactie bij je op. Je staat voortdurend «op scherp».
- Bevroren modus: Je weet dat je uit de boot moet springen, maar je lichaam reageert niet. Je bent verlamd. En ik wil dat je weet dat het geen luiheid is, het is simpelweg dat je systeem in de verdedigingsmodus is gegaan omdat het niet meer kan.
Het doel van deze fase is niet dat je de boot nog een keer probeert te repareren. Het doel is dat je accepteert dat hij zinkt, dat je stopt met vechten tegen het onmogelijke zodat je kunt beginnen te zwemmen richting Fase 1.